‘Je bent nooit te oud voor een Swing traplift'
Hengelo, de wekker loopt af. Het is 04.15 uur in de ochtend.
Voor vandaag staat er in mijn agenda een afspraak gepland met de familie Weitz.
De heer en mevrouw Weitz wonen in het plaatsje De Koog, gelegen op het bij toeristen zeer geliefde Waddeneiland Texel. Voor alle duidelijkheid Hengelo-Texel, 260 kilometer, een autorit van circa 3 uur. Wie verzint zoiets. Enfin, rekening houdend met het mooie zonnige pinksterweekeinde en de vele toeristen die deze dagen hun toevlucht tot dit eiland zullen zoeken, besluit ik op tijd te vertrekken om zodoende hopelijk de files rond Amsterdam en omstreken te ontlopen. In Twente staan nooit files, behalve als we landskampioen van de Eredivisie voetbal worden, maar dit terzijde.
Een goede keus naar blijkt, want om 07.25 uur rolt in Den Helder mijn ticket voor een retourtje Texel uit de betaalautomaat en kan ik op de veerboot nog net voor de afvaart van 07.30 aansluiten achter een lange rij Duitse kentekenplaten. Geen files onderweg, geen wachttijd voor de overtocht, het belooft een mooie dag te worden. Vanaf de boot neem ik nog even contact op met de familie Weitz, om hen te informeren dat ik in aantocht ben en dat zij mij rond de afgesproken tijd van 08.30 uur kunnen verwachten.
Aangekomen op het woonadres in De Koog, staat meneer Weitz met een lach op zijn gezicht al op mij te wachten. Een ferme handdruk en vriendelijke begroeting volgt, waarna we samen de woning betreden. In de woonkamer maak ik kennis met mevrouw Weitz, een kleine, kwiek ogende en goedlachse dame, die mij eveneens spontaan begroet. Nadat een verse kan koffie is gezet en deze in kopjes is uitgeschonken nemen we plaats aan de eettafel en begint de heer Weitz te vertellen dat hij Thyssenkrupp Monoliften heeft benaderd voor een traplift. Bij binnenkomst was mij echter opgevallen dat er op de trap al een traplift stond van een concurrerend merk. De heer Weitz geeft aan dat deze traplift regelmatig storingen heeft en dat het verhelpen van deze storingen vervolgens dagen op zich laat wachten. ‘De lift staat tevens aan de buitenzijde van de trap, dient de rail telkens in -en uitgeklapt te worden, en moet mijn vrouw van 82 jaar zich iedere keer aan de smalle kant van de trap naar boven en weer naar beneden wurmen', zo laat de heer Weitz mij met cynische ondertoon weten. ‘Zelf ben ik 86 jaar', niet de kleinste van postuur dus ook voor mij is de trap een ware beproeving'.
‘Maakt u dan geen gebruik meer van de traplift', is mijn verontwaardigde reactie. ‘Nee hoor, de traplift is bestemd voor meneer de Jong die bij ons inwoont'. ‘Mijn man en ik verzorgen hem al ruim dertien jaar'. Even begrijp ik het niet meer. Hij 86 en zij 82 jaar en ze verzorgen ene meneer de Jong. Plotseling komt mij van boven orgelmuziek ten gehore. ‘Tja, meneer de Jong speelt op zijn keyboard zijn dagelijkse deuntjes, vertelt mevrouw Weitz mij met een glimlach.
Tijd om kennis te maken met deze ‘bijzondere' man. Na het obstakel (de trap) genomen te hebben, betreden de heer Weitz en ondergetekende de kamer, waar meneer de Jong gehuisvest is. Achter een modern ogend keyboard, zit de oude man waarvoor ik gekomen ben. De heer Weitz stelt mij aan hem voor, echter blijkt meneer de Jong nog even geïnteresseerd te zijn in de laatste tonen van zijn melodie. ‘Dag meneer' klinkt het met trillende stem. ‘U komt zeker voor de traplift ?' De stoel waarop hij zit wordt langzaam bijgedraaid. ‘Het gaat allemaal niet meer zo vlug hoor!' Dan vertelt meneer Weitz mij dat de heer de Jong 104! jaar oud is. Hij is de oudste inwoner van Texel en Noord-Holland en nog zeer helder van geest.. Even weet ik niet meer wat ik moet zeggen en denken. Meneer de Jong wordt sinds zijn 90e levensjaar dagelijks liefdevol verzorgt door de heer en mevrouw Weitz..' ‘Dat hij het zolang zou volhouden hadden wij vooraf niet gedacht'. ‘Nog even en dan mag hij ons wegdragen' vervolgt de heer Weitz op humoristische toon.
Dan vertelt de heer de Jong mij in het kort iets over een zeer aangrijpende periode in zijn leven. Tijdens de tweede Wereldoorlog voer hij als eerste stuurman op de Tjisalak, een koopvaardijschip dat op de handelsroute Java -China- Japan dienst deed. Dit schip werd in 1944 door een Japanse onderzeeër tot zinken gebracht, waarbij bijna alle opvarenden op gruwelijke wijze om het leven kwamen. Slechts vijf van de negenentwintig opvarenden, waaronder de zwaar gewonde heer de Jong, wisten aan deze liquidatie te ontsnappen. Tijdens zijn verhaal is het muisstil in de kamer waarin wij zitten. Dan wordt de stilte doorbroken door mevrouw Weitz, die vanuit de woonkamer roept dat de koffiekopjes weer gevuld zijn. Ook de heer de Jong krijgt zijn kopje koffie,voorzien van een kleurrijk rietje. Voordat ik naar beneden ga, overhandigd meneer de Jong mij een boek ,waarin hij zijn herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog heeft opgeschreven. Dankbaar geef ik hem een hand, en stel hem de vraag of ik met hem op de foto mag als herinnering voor later. Hij knikt instemmend. Een bijzonder moment met een bijzondere man. Voordat ik de kamer verlaat, laat meneer de Jong mij weten dat de SWING traplift is verkocht. ‘Mooie oplossing hoor, zo aan de binnenkant' is zijn reactie. ‘Kan de trap weer normaal gebruikt worden en staan zowel de rail als stoel niet meer voor de voordeur'. Onder het genot van een kopje koffie worden in de woonkamer de benodigde papieren ingevuld en wordt er in overleg met onze binnendienst een installatiedatum besproken. Dan is het tijd om afscheid te nemen. Er staat nog een afspraak in Ermelo voor mij gepland. Staand bij de voordeur zie ik meneer de Jong plaatsnemen op zijn traplift. De rail wordt ter hoogte van de begane grond uitgeklapt. Tja, even wachten tot hij beneden is, de voordeur is nu namelijk door de rail geblokkeerd. Langzaam komt hij naar beneden, licht voorovergebogen zittend op zijn stoel en wat onhandig prutsend aan de sluiting van de gordel. Eenmaal beneden komt hij moeizaam overeind en schuifelt vervolgens met een rollator in zijn handen voetje voor voetje naar de woonkamer, waar een kleine maaltijd op hem staat te wachten. Bij het afscheid krijg ik nog snel een stevige handdruk van meneer Weitz en bedankt hij onze firma in het algemeen voor de goede zorg en service.
Dan zet ik weer koers richting de oversteek naar Den Helder. Zittend op het panoramadek van de veerboot denk ik terug aan deze toch wel zeer bijzondere ontmoeting. Ik weet het nu zeker ,'je bent nooit te oud voor een SWING traplift'.
Patrick Janssen